KENDİMİ BULMAK....

Uzun bir aradan sonra tekrar yazmak için satırlarda dolaşıyorsam bunun benim için önemli bir iki nedeni vardır mutlaka.

Evet gerçekten var....
Çok yoğun geçen bir iş değişikliği süreci ve rahat alanından çıkmış olmanın verdiği şaşkınlık ve merak yazmaktan ziyade sadece yaşamaya/deneyimlemeye sürükledi beni galiba. Ama hiç unutmadığım 'hayatla gülümseme' nedeni olan mutluluklarım oldu yine, asla vazgeçmedim. Sadece paylaşamadım bir süre, ara verdim.
Sonra bunu da çok düşündüm. Motivasyonumun ve heyecanımın hep çok yüksek olduğu zamanlarda mı paylaşmak geliyordu içimden? Blog açmak ve yazı yazmak önemli bir sorumluluktu ve ben sadece istediğim zamanlarda yazıp sonra uzun aralar verirsem ne kadar sağlıklı olurdu?
Evet, istikrarının ve başkalarına faydalı olmak için bir nedeninin olmasının her zamanki gibi çok önemli olduğunu gösteriyordu adeta. Her işte, her alanda, evde, okulda, anneyken, abiyken, yöneticiyken... İstikrarlı olmadığımız ve ne istediğimizi bilmediğimiz hiçbir işte tam anlamıyla başarılı olmamız çok da mümkün değil bence.
Bunu bana söyleyecek olan da yine kendim oldum tabii...
Herkesin küçük de olsa bir hikayesi ve yaşadığı bir anı vardır ya onu farklı sorular sormaya yönlendiren, işte benim de öyle küçük bir hikayem beni tekrar o çok sevdiğim yazıyla buluşturdu.
Durmak yok artık, yazmaya ve benim gibi keşfetmeye ihtiyacı olan kişilere faydalı olmak için araştırmaya devam.
Uzun bir ara ama ne yapmak istediğimi bana daha net gösteren faydalı bir ara.
Tekrar merhaba...